شماره ۳۰۹ - حال دل را تنم از ضعف زبانم گویاست

حال دل را تنم از ضعف زبانم گویاست
راز آتش ز جگر تشنگی خس پیداست ۱

تو و مستانه لباسی که طرازی تن خویش
می توان کرد تفاخر که فلان بی سرو پاست ۲

شدم از ضعف غباری که نیایم به نظر
صورت هستیم از آینه دل پیداست ۳

ذره هر چند شود گرد فنا خورشید است
قطره هر چند شود خاک نه آخر دریاست؟ ۴