شماره ۵۱۰ - دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آرد

دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آرد
زبان دام افکند تا حرف او را در بیان آرد ۱

به استقبال پا انداز او از سنبل خجلت
ببندد چون پری بال چمن را باغبان آرد ۲

چه ممنون دلم کز شرم یادت آب می گردد
گناهی گر کند آیینه رازی ترجمان آرد ۳

دلم تا صبح گلبازی کند با خاک درکویی
که آرام از تپیدن تحفه بهر پاسبان آرد ۴

حیا گر مانعش در وعده روز است پیش از صبح
فرستم قاصد آهی که شب را موکشان آرد ۵

از این غافل رمیدن یافتم شرمنده تدبیرش
نیاید پیش من دل تا تو را گیرد عنان آرد ۶

به پروازی روم کز نکهت گل گرد برخیزد
اگر باد صبا مکتوب یار از گلستان آرد ۷

نه بنشیند نه دست از قبضه شمشیر بردارد
به این تقریب شاید حرف قتلم بر زبان آرد ۸

اسیر امروز مجنون هوای او چه کم دارد
غباری در نظر موزون تر از سرو روان آرد ۹