هوش مصنوعی:
این شعر از عشق، رنجهای عاشقانه، و امید به جاودانگی نام و یاد سخن میگوید. شاعر از قاصد باد صبا، قفس، پروانه و بلبل به عنوان نمادهایی برای بیان احساسات خود استفاده میکند. همچنین، به ناامیدی از فلک بیوفا و امید به یادگار ماندن اشاره دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از نمادهای ادبی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و امید به جاودانگی نیاز به درک بیشتری از زندگی و احساسات دارند.
شماره ۵۱۲ - کو قاصدی که نامه به باد صبا برد
کو قاصدی که نامه به باد صبا برد
تا گردم از قلمرو بال هما برد ۱
هرکس به روی ما در چاک قفس گشود
پیش دلش تبسم گل التجا برد ۲
یکچند هم به رغم فلک بیوفا شویم
شاید بدین وسیله کسی نام ما برد ۳
هر جا دچار می شود از کار می روم
یک بار از غرور نپرسد خدا برد؟ ۴
هرکس به بزم عشق نیازی برد اسیر
پروانه بیزبانی و بلبل نوا برد ۵
تا گردم از قلمرو بال هما برد ۱
هرکس به روی ما در چاک قفس گشود
پیش دلش تبسم گل التجا برد ۲
یکچند هم به رغم فلک بیوفا شویم
شاید بدین وسیله کسی نام ما برد ۳
هر جا دچار می شود از کار می روم
یک بار از غرور نپرسد خدا برد؟ ۴
هرکس به بزم عشق نیازی برد اسیر
پروانه بیزبانی و بلبل نوا برد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۶۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۱۱ - مگو کشتن بلایی بر سر منصور می آرد
گوهر بعدی:شماره ۵۱۳ - پروانه چراغ وفا پر کجا برد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.