شماره ۶۱۸ - گر آفتاب مهر تو از سینه می رود

گر آفتاب مهر تو از سینه می رود
آب صفا ز چشمه آیینه می رود ۱

گر خاک روزگار به باد فنا رود
باور مکن که از دل او کینه می رود ۲

دارد سری به زهد چه شد مست مشربم
گاهی به سیر مسجد آدینه می رود ۳

مطرب ترانه ای به اصولش نواخت آن
صوفی به زیر خرقه پشمینه می رود ۴

بد خواه را به دشمنی خویش واگذار
گردش به باد کینه دیرینه می رود ۵

در ملک تن دل است که منظور محنت است
اول نگاه درد به گنجینه می رود ۶