شماره ۷۹۰ - چون توکل هر کجا رفتیم استغنا زدیم

چون توکل هر کجا رفتیم استغنا زدیم
هر چه را دیدیم همچون سیل پشت پا زدیم ۱

دیده و دل بی تو داد اشک و آه ما نداد
خویش را گاهی بر آتش گاه بر دریا زدیم ۲

هر کجا رفتیم خضر راه ما غم بود غم
گر دچار خوشدلی گشتیم بر تنها زدیم ۳

درد سر می داد ما را بالش آسودگی
خواب راحت چون شرر بر بستر خارا زدیم ۴

بی نیازیم از تماشای گلستان چون اسیر
تا گل عشرت به سر از پنبه مینا زدیم ۵