غزل ۳۶ - تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست

تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست
جان را شب اندر آمد و دل در عذاب بست ۱

ترسید زلف تو که کند چشم بد اثر
خورشید را ز پردهٔ مشکین نقاب بست ۲

ناگاه آفتاب رخت تیغ برکشید
پس تیغ تیز در تتق مشک ناب بست ۳

گر چهرهٔ تو در نگشادی فتوح را
می‌خواست طرهٔ تو ره فتح باب بست ۴

عالم که بود تیره‌تر از زلف تو بسی
روی تو کرد روشن و بر آفتاب بست ۵

تا هست روی تو که سر آفتاب داشت
تا هست آب خضر که دل در سراب بست ۶

یک شعله آتش از رخ تو بر جهان فتاد
سیلاب عشق در دل مشتی خراب بست ۷

بس در شگفت آمده‌ام تا مرا به حکم
چشمت چگونه جست به یک غمزه خواب بست ۸

در خط شدم ز لعل لبت تا دهان تو
از قفل لعل چو در در خوشاب بست ۹

جادو شنیده‌ام که ببندد به حکم آب
وان بود نرگس تو که بر رویم آب بست ۱۰

نقاش صنع را همه لطف تو بود قصد
بر گل نوشت نقش تو و بر گلاب بست ۱۱

چون خیمهٔ جمال تو از پیش برفگند
از زلف عنبرین تو بر وی طناب بست ۱۲

جانی که گشت خیمه‌نشین جمال تو
یکبارگی در هوس جاه و آب بست ۱۳

مسکین فرید کز همه عالم دلی که داشت
بگسست پاک و در تو به صد اضطراب بست ۱۴