شمارهٔ ۴ - و له ایضا

سرو آزاد که در باغ نشانند او را
بنده ی قامت رعنای تو خوانند او را ۱

آن جهاندار جهان نام جهان از بر من
به جهانی ز کف من بجهانند او را ۲

ندهندش به همه ملک جهان یک سر موی
به همه ملک جهان گر بستانند او را ۳

یا درآرند نگارین به سلامت بر من
یا سلام من مسکین برسانند او را ۴

خواست تا پیش من آید نفسی از در غیب
چون درآید که همه کس نگرانند او را ۵

خوانم الحمد و به اخلاص به رویش بدمم
گر به نزدیک من سوخته خوانند او را ۶

حیدر از کوی وصال تو به جایی نرود
گر به شمشیر فراق تو برانند او را ۷