شمارهٔ ۵ - و له ایضا

ملک ملک ملاحت، شه خوبان خطا!‏
ریختی خون دل سوخته، بی جرم و خطا ۱

گفتم از ملک ملک شاد شوم، عقلم گفت
به سراپرده ی سلطان نرسد دست گدا ۲

گرد کوهت چه عجب گر چو کمر می گردم
کز چه باشد تن و اندام تو در بند قبا ۳

سینه از فرقت معشوقه کنم چون آتش
دیده از حسرت دردانه کنم چون دریا ۴

از قفا گرچه رقیب تو قفا خواهد زد
با وجود رخ خوبت نخورم غم ز قفا ۵

سرفرازی کنم ار دور سپهر اندازد
دامن وصل تو در دست من بی سر و پا ۶

صد هزاران دل سودازده در خاک افتد
اگر آشفته شود زلف تو از باد صبا ۷

از هوای رخ چون آتش و آب خط تو
می رود خاک من سوخته بر باد هوا ۸

تا مخالف شدی ای جان جهان با عشاق
سوختی جان و دل حیدر بی برگ و نوا ۹