غزل ۵۹ - آن دهان نیست که تنگ شکر است

آن دهان نیست که تنگ شکر است
وان میان نیست که مویی دگر است ۱

زان تنم شد چو میانت باریک
کز دهان تو دلم تنگ‌تر است ۲

به دهان و به میانت ماند
چشم سوزن که به دو رشته در است ۳

هر که مویی ز میان وز دهنت
خبری باز دهد بی‌خبر است ۴

از میان تو سخن چون مویی است
وز دهان تو سخن چون شکر است ۵

نه کمر را ز میانت وطنی است
نه سخن را ز دهانت گذر است ۶

میم دیدی که به جای دهن است
موی دیدی که میان کمر است ۷

چه میان چون الفی معدوم است
چه دهان چون صدفی پر گوهر است ۸

چون میان تو سخن گفت فرید
چون دهان تو از آن نامور است ۹