شمارهٔ ۱۸ - و له ایضا

تا دل خسته به دست سر زلفت دادم
کمر بندگی ات بسته ام و آزادم ۱

آخر ای ماه پری چهره به فریادم رس
کز هوایت ز فلک می گذرد فریادم ۲

گر کسی از غم هجران تو شادی طلبد
منم آن کس که به غم خوردن رویت شادم ۳

بیستون ستمت را بکشم چون فرهاد
زآنکه بی شکر شیرین تو چون فرهادم ۴

با وجود قد رعنای تو همچون سوسن
گر همه روی زمین سرو شوم آزادم ۵

پیش از آب و گل خود در ازل از لوح قضا
ابجد عشق تو آموخته از استادم ۶

با وجود رخ چون آتش و آب خط تو
بر سر خاک دوان بی سر و پا چون بادم ۷

طالعم از مه روی تو چو حیدر نبود
تا من از مادر فطرت به چه طالع زادم؟ ۸