شمارهٔ ۳۸ - بهاریات

ساقی! بده آن باده که هنگام بهارست
صحن چمن از سنبل و گل چون رخ یارست ۱

نرگس که بود بر کف او ساغر زرین
چون نرگس مخمور تو در عین خمارست ۲

وقت گل اگر دست دهد یار گل اندام
می نوش که هنگام می و بوس و کنارست ۳

در سینه ی عشاق ز آسیب هوایی
ای سیب زنخدان، تو چه دانی که چه نارست ۴

رخساره ی دلجوی تو یا باغ بهشت است
بوی شکن زلف تو یا باد بهارست؟ ۵

روی چمن امروز ز مشاطه ی نوروز
چون روی نگارین تو پرنقش و نگارست ۶

از باده ملولیم که در ساغر عام است
وز گل ببریدیم که همصحبت خارست ۷

بلبل! نه تویی عاشق و دیوانه به تنها
بر چهره ی گل عاشق و دیوانه هزارست ۸

حیدر ز هوای سر زلف تو به عالم
چون باد صبا دل سبک و شیفته کارست ۹