شمارهٔ ۳۷ - و له ایضا

بر چهره ی او هر که زمانی نگران شد
مانند من از مهر رخش بی دل و جان شد ۱

یارم به در مسجد نو بر لب جویی
آمد چو گل تازه و چون سرو روان شد ۲

بر سینه زدم سنگ و دلم تنگ شد از غم
تا از برم آن سنگ دل تنگ دهان شد ۳

در مجمع خوبان که به از حور بهشتند
دلدار من آن دارد و دل عاشق آن شد ۴

تا مست شوی از لب معشوقه چو حیدر
می نوش که عید آمد و ماه رمضان شد ۵