شمارهٔ ۴۰ - و له ایضا

بتم چو ساغر یاقوت ناب می گیرد
گل از حرارت می در گلاب می گیرد ۱

از آن نفس که بدیدم به خواب چشم خوشت
گمان مبر که مرا بی تو خواب می گیرد ۲

مگر ز روی تو یک ذره می شود پیدا
که مه هلال شد و آفتاب می گیرد ۳

فروغ چهره ی خوبت که آب رویم برد
چه آتشی است که در شیخ و شاب می گیرد ۴

من از برت نگریزم که الچی غم تو
چو رستم است که افراسیاب می گیرد ۵

درون کوی خرابات نیستی، حیدر
به یاد لعل تو جام شراب می گیرد ۶

فروغ باده ی لعلی درون جام بلور
چو آتش است که از روی آب می گیرد ۷