هوش مصنوعی:
این متن یک غزل عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر به ستایش معشوق و بیان عشق و دلدادگی خود میپردازد. در ابیاتی نیز اشارهای به مفاهیم مذهبی مانند کربلا و حیدر (امام علی) شده است. شاعر از تشبیهات زیبا مانند مقایسه معشوق با نور دیده و نرگس شهلایی استفاده کرده و عشق خود را بیپروا و فداکارانه توصیف میکند.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی اشارات مذهبی و ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شمارهٔ ۶۳ - و له ایضا
نیست در عالم کسی همتای تو
من بنازم پیش سر تا پای تو ۱
راحت جانی و نور دیده ای
لاجرم در دیده کردم جای تو ۲
شور در فرهاد مسکین افکند
پسته ی شیرین شکرخای تو ۳
از هوا چون گل دریدم پیرهن
تا بدیدم نرگس شهلای تو ۴
حالیا امروز جان می پرورم
بر امید وعده ی فردای تو ۵
از بلا هرگز نپرهیزد دلم
کربلای من بود بالای تو ۶
حیدر بیدل غزل گویی کند
همچو بلبل بر گل رعنای تو ۷
من بنازم پیش سر تا پای تو ۱
راحت جانی و نور دیده ای
لاجرم در دیده کردم جای تو ۲
شور در فرهاد مسکین افکند
پسته ی شیرین شکرخای تو ۳
از هوا چون گل دریدم پیرهن
تا بدیدم نرگس شهلای تو ۴
حالیا امروز جان می پرورم
بر امید وعده ی فردای تو ۵
از بلا هرگز نپرهیزد دلم
کربلای من بود بالای تو ۶
حیدر بیدل غزل گویی کند
همچو بلبل بر گل رعنای تو ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۴۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۶۲ - و له ایضا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۶۴ - خواجوی کرمانی غیبت شیخ سعدی کرد این مدح گفته شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.