غزل ۸۸ - چون دلبر من سبز خط و پسته دهان است

چون دلبر من سبز خط و پسته دهان است
دل بر خط حکمش چو قلم بسته میان است ۱

سرسبزی خطش همه سرسبزی خلق است
شور لب لعلش همه شیرینی جان است ۲

نقاش که بنگاشت رخ او به تعجب
از غایت حسن رخش انگشت گزان است ۳

جانا نبرم جان ز تو زیرا که تو ترکی
وابروی تو در تیز زدن سخت کمان است ۴

از غالیه دانت شکری نیست امیدم
کان خال سیه مشرف آن غالیه دان است ۵

از بس دل پرتاب که زلف تو ربوده است
زلف تو چنین تافته پیوسته از آن است ۶

قربان کندم چشم تو از تیر که پیوست
خون ریختن و تیر از آن کیش روان است ۷

خورشید که رویش به جهان پشت سپاه است
بر پشتی روی تو دل افروز جهان است ۸

تا روی دلفروز تو عطار بدیده است
حقا که چنان کش دل و جان خواست چنان است ۹