غزل ۸۹ - کم شدن در کم شدن دین من است

کم شدن در کم شدن دین من است
نیستی در هستی آیین من است ۱

حال من خود در نمی‌آید به نطق
شرح حالم اشک خونین من است ۲

کار من با خلق آمد پشت و روی
کافرین خلق نفرین من است ۳

تا پیاده می‌روم در کوی دوست
سبز خنگ چرخ در زین من است ۴

از درش گردی که آرد باد صبح
سرمهٔ چشم جهان‌بین من است ۵

چون به یک دم صد جهان از پس کنم
بنگرم گام نخستین من است ۶

من چرا گرد جهان گردم چو دوست
در میان جان شیرین من است ۷

ماه‌رویا عشق تو گر کافری است
این چنین صد کافری دین من است ۸

گر بسوزم زآتش عشقت رواست
کآتش عشق تو تسکین من است ۹

تا دل عطار خونین شد ز عشق
خاک بستر خشت بالین من است ۱۰