غزل ۹۱ - عشق جمال جانان دریای آتشین است

عشق جمال جانان دریای آتشین است
گر عاشقی بسوزی زیرا که راه این است ۱

جایی که شمع رخشان ناگاه بر فروزند
پروانه چون نسوزد کش سوختن یقین است ۲

گر سر عشق خواهی از کفر و دین گذر کن
کانجا که عشق آمد چه جای کفر و دین است ۳

عاشق که در ره آید اندر مقام اول
چون سایه‌ای به خواری افتاده در زمین است ۴

چون مدتی برآید سایه نماند اصلا
کز دور جایگاهی خورشید در کمین است ۵

چندین هزار رهرو دعوی عشق کردند
برخاتم طریقت منصور چون نگین است ۶

هرکس که در معنی زین بحر بازیابد
در ملک هر دو عالم جاوید نازنین است ۷

کاری قوی است عالی کاندر ره طریقت
بر هر هزار سالی یک مرد راه‌بین است ۸

تو مرد ره چه دانی زیرا که مرد ره را
اول قدم درین ره بر چرخ هفتمین است ۹

عطار اندرین ره جایی فتاد کانجا
برتر ز جسم و جان است بیرون ز مهر و کین است ۱۰