غزل ۱۰۸ - دل بگسل از جهان که جهان پایدار نیست

دل بگسل از جهان که جهان پایدار نیست
واثق مشو به او که به عهد استوار نیست ۱

در طبع روزگار وفا و کرم مجوی
کین هر دو مدتی است که در روزگار نیست ۲

رو یار خویش باش و مجو یاری از کسی
کاندر دیار خویش بدیدیم یار نیست ۳

نومید شو ز هر که توانی و هرچه هست
کامیدهای باطل ما را شمار نیست ۴

عطاروار از همه عالم طمع ببر
کاندر زمانه بهتر ازین هیچ کار نیست ۵