بخش ۱۲۲ - اشاره به حدیث قدسی که فرمود دل دوستان خود را از طینت ابراهیم و موسی و عیسی و محمد ص آفریده ام

جان ابراهیم و موسای کلیم
جان عیسی و شه بطحا حریم ۱

هر گلی زان غیرت صد بوستان
عطر گلهایش ز عطرستان جان ۲

نی دی آنجا راه یابد نی خزان
نی ز با دست و نه از برقش زیان ۳

گلشنی بادش نسیم زلف یار
دست قدرت اندر آنجا بازیار ۴

گلشنی آبش ز ینبوع حیات
چار حدش هست بیرون از جهات ۵

دل به عشق او سپار و شاد زی
از همه غمها برون آزاد زی ۶

خیمه زد چون در دلت سلطان عشق
ملک دل گردیده شهرستان عشق ۷

هم هوا زانجا گریزد هم هوس
جز یکی آنجا نیابی هیچکس ۸

نی تورا باشد رضا و نی غضب
نی طرب باشد تورا و نی هرب ۹

آنچه او خواهد همی خواهی و بس
نی هوا باشد تورا و نی هوس ۱۰

بلکه خواهش از تو بگریزد چنان
کانچه تو خواهی نخواهی خواهد آن ۱۱

نخل خواهش برفتد از بیخ و بن
گوش خواهش نشنود جز امر کن ۱۲

گیرد اندر بزم اطمینان مقام
فادخلی فی جنتی آمد پیام ۱۳

جنت او نی جنان سیب و نار
آن جنان بر خود پرستان واگذار ۱۴

گر شدی از جنت او مختبر
رو بخوان عند ملیک مقتدر ۱۵

بارگاه صدق و ایوان جلال
در جوار پادشاه ذوالجلال ۱۶

نور این محفل بتابد چون به دل
پاک گردد از ظلام آب و گل ۱۷

پاک گردد همسر پاکان شود
للخبیثین الخبیثات افکند ۱۸

پا زند از جز یکی از کاینات
هم بجوید طیبین و طیبات ۱۹

نی ز فردوسش نشاط و نی نعیم
نی ز دوزخ باک او را نی جحیم ۲۰