غزل ۱۲۲ - زهی زیبا جمالی این چه روی است

زهی زیبا جمالی این چه روی است
زهی مشکین کمندی این چه موی است ۱

ز عشق روی و موی تو به یکبار
همه کون مکان پر گفت و گوی است ۲

از آن بر خاک کویت سر نهادم
که زلفت را سری بر خاک کوی است ۳

چو زلفت گر نشینم بر سر خاک
نمیرم نیز و اینم آرزوی است ۴

چه جای زلف چون چوگانت آنجا
که آنجا صد هزاران سر چو گوی است ۵

برو ای عاشق دستار بگریز
که اینجا رستخیز از چار سوی است ۶

تو مرد نازکی آگه نه کاینجا
هزارن مرد را زه در گلوی است ۷

نبینی روی او یک ذره هرگز
تو را یک ذره گر در خلق روی است ۸

دلا، کی آید او در جست و جویت
که او دایم ورای جست و جوی است ۹

اگرچه ذره هم جوینده باشد
نه چون خورشید رنگش بر رکوی است ۱۰

گرت او در کشد کاری بود این
که گر کار تو کار شست و شوی است ۱۱

بسی گر تو به جویی آب ندهد
که هرچه آن از تو آید آب جوی است ۱۲

ز کار تو چه آید یا چه خیزد
که اینجا بی نیازی سد اوی است ۱۳

تو کار خویش می‌کن لیک می‌دان
که کار او برون از رنگ و بوی است ۱۴

به خود هرگز کجا داند رسیدن
اگر عطار را عزم علوی است ۱۵