غزل ۱۲۱ - آیینهٔ تو سیاه رویی است

آیینهٔ تو سیاه رویی است
او را چه خبر که ماه‌روی است ۱

آن آینه می‌زدای پیوست
کورا گه پشت و گاه روی است ۲

آن پشت ز عشق روی گردان
گر کرده تو را به راه روی است ۳

کز عشق چو آفتاب گردد
هر ذره اگر سیاه‌روی است ۴

نه چرخ کلاه فرق عشق است
پس در خور آن کلاه‌روی است ۵

تا این رویش نگردد آن روی
او را همه در گناه روی است ۶

هر ذره که هست در دو عالم
او را سوی پیشگاه روی است ۷

نتواند یافت هرگز این روی
آن را که به عز و جاه روی است ۸

هرگز نرسد به ذروهٔ عرش
آن را که به قعر چاه روی است ۹

روی از همه شیوه بست باید
آن را که به پادشاه روی است ۱۰

زین شوق فرید را همه عمر
آورده به بارگاه روی است ۱۱