شماره ۳۲ - ای کوکب امید شبی کاش برآیی

ای کوکب امید شبی کاش برآیی
ای شام الم کاش که روزی به سرآیی ۱

گفتی که شب مرگ بیایم به بر تو
امشب شب مرگ است گر امروز بیایی ۲

چون گوش به فریاد من آن ماه ندارد
ای آه چرا بیهده از سینه برآیی ۳

آتش فکنی یکسره در خرمن هستی
روزی ز پس پرده اگر رخ بنمایی ۴

پر عنبرسارا کنی این حقه ی گردون
گر یک گره از طره ی مشکین بگشایی ۵

بگرفته دل ما بر ما خوی بد ما
ای کاش به یک عشوه دل ما بربایی ۶

جستم دل خود را و نشان پیش تو دادند
اما چه ثمر چونکه ندانم تو کجایی ۷

عکس رخ او را به نظر گیر «صفایی»
تا زنگ غم از آینه ی دل بزدایی ۸