غزل ۱۴۱ - ای بی نشان محض نشان از که جویمت

ای بی نشان محض نشان از که جویمت
گم گشت در تو هر دو جهان از که جویمت ۱

تو گم نه‌ای و گمشدهٔ تو منم ولیک
تا یافت یافت می‌نتوان از که جویمت ۲

دل در فنای وحدت و جان در بقای صرف
من گمشده درین دو میان از که جویمت ۳

پیدا بسی بجستمت اما نیافتم
اکنون مرا بگو که نهان از که جویمت ۴

چون در رهت یقین و گمانی همی رود
ای برتر از یقین و گمان از که جویمت ۵

در بحر بی نهایت عشقت چو قطره‌ای
گم شد نشان مه به نشان از که جویمت ۶

تا بود که بویی از تو بیابد دلم چو جان
بیرون شد از زمان و مکان از که جویمت ۷

در جست و جوی تو دلم از پرده اوفتاد
ای در درون پردهٔ جان از که جویمت ۸

عطار اگرچه یافت به عین یقین تورا
ای بس عیان به عین عیان از که جویمت ۹