غزل ۱۵۲ - چون لعل توام هزار جان داد

چون لعل توام هزار جان داد
بر لعل تو نیم جان توان داد ۱

جان در غم عشق تو میان بست
دل در غمت از میان جان داد ۲

جانم که فلک ز دست او بود
از دست تو تن در امتحان داد ۳

پر نام تو شد جهان و از تو
می‌نتواند کسی نشان داد ۴

ای بس که رخ چو آتش تو
دل سوخته سر درین جهان داد ۵

پنهان ز رقیب غمزه دوشم
لعل تو به یک شکر زبان داد ۶

امروز چو غمزه‌ات بدانست
تاب از سر زلف تو در آن داد ۷

از غمزهٔ تو کنون نترسم
چون لعل توام به جان امان داد ۸

دندان تو گرچه آب دندانست
هر لقمه که دادم استخوان داد ۹

ابروی تو پشت من کمان کرد
ای ترک تو را که این کمان داد ۱۰

عطار چو مرغ توست او را
سر نتوانی ز آشیان داد ۱۱