غزل ۱۶۵ - مرا با عشق تو جان درنگنجد

مرا با عشق تو جان درنگنجد
چه از جان به بود آن درنگنجد ۱

نه کفرم ماند در عشقت نه ایمان
که اینجا کفر و ایمان درنگنجد ۲

چنان عشق تو در دل معتکف شد
که گر مویی شود جان درنگنجد ۳

چه می‌گویم که طوفانی است عشقت
به چشم مور طوفان درنگنجد ۴

اگر یک ذره عشقت رخ نماید
به صحن صد بیابان درنگنجد ۵

اگر یوسف برون آید ز پرده
به قعر چاه و زندان درنگنجد ۶

چون دردت هست منوازم به درمان
که با درد تو درمان درنگنجد ۷

دلا آنجا که جانان است ره نیست
که آنجا غیر جانان درنگنجد ۸

تو چون ذره شو آنجا زانکه آنجا
به جز خورشید رخشان درنگنجد ۹

اگر فانی نگردد جان عطار
در آن خلوتگه آسان درنگنجد ۱۰