بخش ۸۷ - پند چهارم

چهارم پند من این است ای ماه
که سوی خود مده غماز را راه ۱

مکن غماز را تمکین که غماز
به دیگر کس بگوید حال تو باز ۲

نداری مردم غماز را دوست
که نیک ار باز بینی، دشمنت اوست ۳

بود تا سعی و جهد از وی بپرهیز
که غماز است هر جا آتش انگیز ۴

به خود غماز اشک بی ترحم
از آن رو می فتد از چشم مردم ۵

مشو با مردم غماز همدم
مساز او را بر خود هیچ محرم ۶

که پیش مرد دانا روشن است این
که در دوزخ بود مرد سخن چین ۷

سخن چین را به دانا محرمی نیست
چرا کان بی سعادت آدمی نیست ۸

ببر تا می توانی زو ارادت
جدایی زو نباشد جز سعادت ۹