بخش ۸۹ - پند ششم

ششم پندت بگویم، گر کنی گوش
گرت زخمی رسد از دهر مخروش ۱

گر آسیبی رسد از چرخ وارون
دل خود را مکن زین غصه پر خون ۲

به ناخوش، خوش برآ، تا می توانی
که خوش نبود به تلخی زندگانی ۳

مصیبت چون رسد، بر کف مزن کف
که بر خود می کنی آن را مضاعف ۴

ز دست محنت دوران بری جان
اگر مشکل کنی بر خویش آسان ۵

ز ویرانی تن تا برنتابی
که هست این خانه را رو در خرابی ۶

ازین دریای محنت رخت برکش
که گاهی خوش بود، گاهیت ناخوش ۷

مشو از ریسمان چرخ در چاه
مرو گفتم به بازیهاش از راه ۸

به نابودش مشو محزون و غمگین
مگردان هم ز بودش کام شیرین ۹

پر از بود و ز نابودش مکن دود
که نه بودش اثر دارد، نه نابود ۱۰