بخش ۹۲ - پند نهم

بود پند نهم اینت که تدبیر
نیارد کردکس با امر تقدیر ۱

میفکن پنجه با تقدیر رفته
کزان دل گرددت رنجور و تفته ۲

هر آن کس را که نیکی سرنوشت است
مدام از نیکی خود در بهشت است ۳

دگر آن را که بد دادندش از پیش
به دوزخ باشد از فعل بد خویش ۴

چو دارند از ازل هر یک قراری
نباشد هیچ کس را اختیاری ۵

چو بارد تیغ در بی اختیاری
بنه گردن که تدبیری نداری ۶

که سرگردان این مهرند ذرات
و زین کار است عقل عاقلان مات ۷

درین صحرا که ره زو نیست بیرون
به هر چه آید مکن چندین جگر خون ۸

متاب از امر فرمان سر، که دانا
نمی یارد نهادن زو برون پا ۹

چو واقف گشتی از پایان این راه
به هر چه آید بگو الحکم لله ۱۰