شماره ۳۱ - در چمن تا قد سرو تو برافراخته است

در چمن تا قد سرو تو برافراخته است
روز و شب نوحه گری کار من و فاخته است ۱

برد با کهنه حریفی است که در بازی عشق
هرچه را داشته چون من همه را باخته است ۲

به گمان غلط آن ترک کمان کش چون تیر
روزگاریست مرا از نظر انداخته است ۳

جان من ز آه دل سوخته پرهیز نمای
که بدین سوختگی کار مرا ساخته است ۴

مستی چشم تو با ابروی کج عربده داشت
یا پی کشتن من تیغ ستم آخته است ۵

چنگ بر طره ی پرچین تو زد آن که چو باد
تا ختن از پی این مشک ختا تاخته است ۶

فرخی دلخوش از آن است که این مردم را
یک به یک دیده و سنجیده و بشناخته است ۷