غزل ۱۹۲ - عشق تو به سینه تاختن برد

عشق تو به سینه تاختن برد
وآرام و قرار من ز من برد ۱

تن چند زنم که چشم مستت
جانی که نداشتم ز تن برد ۲

صد گونه قرار از دل من
زلفت به طلسم پرشکن برد ۳

عشق تو نمود دستبردی
مردی و زنی ز مرد و زن برد ۴

با چشم تو عقل خویشتن را
بی خویشتنی ز خویشتن برد ۵

عیسی لب روح‌بخش تو دید
در حال خرش شد و رسن برد ۶

خضر آب حیات کی توانست
بی‌یاد لب تو در دهن برد ۷

جمشید کجا جهان‌نمایی
بی عکس رخت به جام ظن برد ۸

سیمرغ ز بیم دام زلفت
بگریخت و به قاف تاختن برد ۹

گفتند بتان که چهرهٔ ما
قدر گل و رونق سمن برد ۱۰

درتافت ستارهٔ رخ تو
وآب همه از چه ذقن برد ۱۱

عطار چو شرح آن ذقن داد
گوی از همه کس بدین سخن برد ۱۲