غزل ۱۹۳ - نام وصلش به زبان نتوان برد

نام وصلش به زبان نتوان برد
ور کسی برد ندانم جان برد ۱

وصل او گوهر بحری است شگرف
ره بدو می‌نتوان آسان برد ۲

دوش سرمست درآمد ز درم
تا قرار از من سرگردان برد ۳

زلف کژ کرد و برافشاند دلم
برد شکلی که چنان نتوان برد ۴

دل من تا که خبر بود مرا
راه دزدیده بدو پنهان برد ۵

زلف چوگان صفتش در صف کفر
گوی از کوکبهٔ ایمان برد ۶

از فلک نرگس او نرد دغا
قرب صد دست به یک دستان برد ۷

ذره‌ای پرتو خورشید رخش
آفتاب از فلک گردان برد ۸

لمعه‌ای لعل خوشاب لب او
رونق لاله و لالستان برد ۹

گفتم ای جان و جهان جان عزیز
کس ازین بادیهٔ هجران برد ۱۰

گفت جان در ره ما باز و بدانک
آن بود جان که ز تو جانان برد ۱۱

دل عطار چو این نکته شنید
جان بدو داد و به جان فرمان برد ۱۲