شماره ۱۲۸ - شب که دل با روزگار تار خود در جنگ بود

شب که دل با روزگار تار خود در جنگ بود
گر مرا چنگی بدل می زد نوای چنگ بود ۱

نیست تنها غنچه در گلزار گیتی تنگدل
هر که را در این چمن دیدم چو من دلتنگ بود ۲

گر ز آزادی بود آبادی روی زمین
پس چرا بی بهره از آن کشور هوشنگ بود ۳

نوشدارو شد برای نامداران مرگ سرخ
بسکه در این شهر ننگین زندگانی تنگ بود ۴

بسکه دلخون گشتم از نیرنگ یاران دو رنگ
دوست دارم هر که را در دشمنی یکرنگ بود ۵

بیسروپائی که داد از دست او بر چرخ رفت
کی سزاوار نگین و درخور اورنگ بود ۶

شاه و شیخ و شحنه درس یک مدرس خوانده اند
قیل و قال و جنگ شان هم از ره نیرنگ بود ۷

برندارم دست و با سر می روم این راه را
تا نگوئی فرخی را پای کوشش لنگ بود ۸