شماره ۱۳۰ - شوریده دل به سینه به عنوان کارگر

شوریده دل به سینه به عنوان کارگر
شورید و گفت جان من و جان کارگر ۱

شاه و گدا فقیر و غنی کیست آن که نیست
محتاج زرع زارع و مهمان کارگر ۲

سرمایه دار از سر خوان راندش ز جور
با آن که هست ریزه خور خوان کارگر ۳

در خز خزیده خواجه، کجا آیدش به یاد
پای برهنه، پیکر عریان کارگر ۴

با آن که گنج ها برد از دسترنج وی
پامال می کند سر و سامان کارگر ۵

آتش به جان او مزن از باد کبر و عجب
ای آن که همچو آب خوری نان کارگر ۶

ترسم که خانه ات شود ای محتشم خراب
از سیل اشک دیده ی گریان کارگر ۷

یا کاخ رفعت تو بسوزد ز نار قهر
از برق آه سینه ی سوزان کارگر ۸

کی آن غنی که جمع بود خاطرش مدام
رحم آورد به حال پریشان کارگر ۹

ای دل فدای کلبه ی بی سقف بذر کار
وی جان نثار خانه ی ویران کارگر ۱۰