شماره ۱۳۴ - تا حیات من به دست نان دهقان است و بس

تا حیات من به دست نان دهقان است و بس
جان من سرتابه پا قربان دهقان است و بس ۱

رازق روزی ده شاه و گدا بعد از خدای
دست خون آلود بذرافشان دهقان است و بس ۲

در اسد چون حوت سوزد ز آفتاب و عاقبت
بی نصیب از سنبله میزان دهقان است و بس ۳

آن که لرزد همچو مرغ نیم بسمل صبح و شام
در زمستان پیکر عریان دهقان است و بس ۴

دست هر کس در توسل از ازل با دامنی است
تا ابد دست من و دامان دهقان است و بس ۵

دور دوران هر دو روزی بر مراد دوره ایست
آنکه ناید دور آن دوران دهقان است و بس ۶

بر سر خوان، خواجه پندارد که باشد میزبان
غافل است از اینکه خود مهمان دهقان است و بس ۷

منهدم گردد قصور مالک سرمایه دار
کاخ محکم کلبه ی ویران دهقان است و بس ۸

نامه ی طوفان که با خون می نگارد فرخی
در حقیقت نامه ی طوفان دهقان است و بس ۹