غزل ۱۹۷ - از کمان ابروش چون تیر مژگان بگذرد

از کمان ابروش چون تیر مژگان بگذرد
بر دل آید چون ز دل بگذشت از جان بگذرد ۱

راست اندازی چشمش بین که گر خواهد به حکم
ناوک مژگان او بر موی مژگان بگذرد ۲

باد وقتی آب را همچون زره داند نمود
کز نخست آید بر آن زلف زره‌سان بگذرد ۳

در زمان آزاد گردد سرو از بالای خویش
گر به پیش قد آن سرو خرامان بگذرد ۴

ماه‌رویا آفتاب از شرم تو پنهان شود
گر ز رویت سایه بر خورشید رخشان بگذرد ۵

با توام خون نیزه گردان نیست، دور از روی تو
نیزه بالا خون ز بالای سرم زان بگذرد ۶

تو ز آه من چو گردون فارغ و از هجر تو
آه خون آلودم از گردون گردان بگذرد ۷

در دل عطار از عشقت چنان آتش فتاد
کز تف او آتش از بالای کیوان بگذرد ۸