غزل ۱۹۶ - دم عیسی است که با باد سحر می‌گذرد

دم عیسی است که با باد سحر می‌گذرد
وآب خضر است که بر روی خضر می‌گذرد ۱

عمر اگرچه گذران است عجب می‌دارم
با چنان باد و چنین آب اگر می‌گذرد ۲

می‌ندانم که ز فردوس صبا بهر چه کار
می‌رسد حالی و چون مرغ به پر می‌گذرد ۳

یاسمین را که اگر هست بقایی نفسی است
هر نفس جلوه‌گر از دست دگر می‌گذرد ۴

لاله بس گرم مزاج است که با سردی کوه
با دلی سوخته در خون جگر می‌گذرد ۵

گوییا عمر گل تازه صبای سحر است
کز پس پرده برون نامده بر می‌گذرد ۶

گل سیراب که از آتش دل تشنه لب است
آب خواهی است که با جام بزر می‌گذرد ۷

ابر پر آب کند جامش و از ابر او را
جام نابرده به لب آب ز سر می‌گذرد ۸

در عجب مانده‌ام تا گل‌تر را به دریغ
این چه عمر است که ناآمده در می‌گذرد ۹

ابر از خجلت و تشویر درافشانی شاه
می‌دمد آتش و با دامن تر می‌گذرد ۱۰

طربی در همه دلهاست درین فصل امروز
گوییا بر لب عطار شکر می‌گذرد ۱۱