غزل ۲۰۱ - تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد

تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد
دل را به عشق خویش ز جان بی نیاز کرد ۱

دل از شراب عشق چو بر خویشتن فتاد
از جان بشست دست و به جانان دراز کرد ۲

فریاد برکشید چو مست از شراب عشق
بیخود شد و ز ننگ خودی احتراز کرد ۳

چون دل بشست از بد و نیک همه جهان
تکبیر کرد بر دل و بر وی نماز کرد ۴

بر روی دوست دیده چو بر دوخت از دو کون
این دیده چون فراز شد آن دیده باز کرد ۵

پیش از اجل بمرد و بدان زندگی رسید
ادریس وقت گشت که جان چشم باز کرد ۶

چندان که رفت راه به آخر نمی‌رسید
در هر قدم هزار حقیقت مجاز کرد ۷

عطار شرح چون دهد اندر هزار سال
آن نیکویی که با دل او دلنواز کرد ۸