غزل ۲۰۲ - عشق تو مست جاودانم کرد

عشق تو مست جاودانم کرد
ناکس جملهٔ جهانم کرد ۱

گر سبک‌دل شوم عجب نبود
که می عشق سرگرانم کرد ۲

چون هویدا شد آفتاب رخت
راست چون سایه‌ای نهانم کرد ۳

چون نشان جویم از تو در ره تو
که غم عشق بی‌نشانم کرد ۴

شیر عشقت به خشم پنجه گشاد
پس به صد روی امتحانم کرد ۵

دردیم داد و درد من بفزود
دل من برد و قصد جانم کرد ۶

گفت ای دلشده چه خواهی کرد
گفتمش من کیم چه دانم کرد ۷

تا ز پیشم چو آفتاب برفت
همچو سایه ز پس دوانم کرد ۸

سایه هرگز در آفتاب رسد
آه کین کار چون توانم کرد ۹

چند گویی نگه کن ای عطار
که یقین‌ها همه گمانم کرد ۱۰