غزل ۲۲۰ - درد من هیچ دوا نپذیرد

درد من هیچ دوا نپذیرد
زانکه حسن تو فنا نپذیرد ۱

گر من از عشق رخت توبه کنم
هرگز آن توبه خدا نپذیرد ۲

از لطافت که رخت را دیدم
نقش تو دیدهٔ ما نپذیرد ۳

نتوانم که تو را بینم از آنک
چشم خفاش ضیا نپذیرد ۴

گرچه زلف تو دل ما می‌خواست
سر گرفته است عطا نپذیرد ۵

ما بدادیم دل اما چه کنیم
اگر آن زلف دوتا نپذیرد ۶

هرچه پیش تو کشم لعل لبت
از من بی سر و پا نپذیرد ۷

می‌کشم پیش‌کش لعل تو جان
این قدر تحفه چرا نپذیرد ۸

در ره عشق تو جان می‌بازم
زانکه جان بی تو بها نپذیرد ۹

چه دغا می‌دهی آخر در جان
جان عزیز است دغا نپذیرد ۱۰

گر بگویم که چه دیدم از تو
هیچکس گفت گدا نپذیرد ۱۱

ور نگویم، ز غمت کشته شوم
کشته دانی که دوا نپذیرد ۱۲

تو مرا کشتی و خلقیت گواه
کس ز قول تو گوا نپذیرد ۱۳

خستگی دل عطار از تو
مرهمی به ز وفا نپذیرد ۱۴