غزل ۲۲۹ - گر از گره زلفت جانم کمری سازد

گر از گره زلفت جانم کمری سازد
در جمع کله‌داران از خویش سری سازد ۱

گردون که همه کس را زو دست بود بر سر
از دست سر زلفت هر شب حشری سازد ۲

طاوس فلک هر شب شد سوخته بال و پر
هم شمع رخت سوزد گر بال و پری سازد ۳

بنمای لب و رویت تا این دل بیمارم
یا به بتری گردد یا گلشکری سازد ۴

جان عزم سفر دارد زین بیش مخور خونش
تا بو که ز خون دل زاد سفری سازد ۵

این عاشق بی زر را زر نیست تو می‌خواهی
چون وجه زرش نبود از وجه زری سازد ۶

تا زر نبود اول تا جان ندهد آخر
دیوانه بود هر کو با سیم‌بری سازد ۷

دیری است که می‌سازم تا بو که بسازی تو
چون توبه نمی‌سازی دل با دگری سازد ۸

چون نیست ز یاقوتت هم قوت و هم قوتم
عطار کنون بی تو قوت از جگری سازد ۹