غزل ۲۳۰ - گر آه کنم زبان بسوزد

گر آه کنم زبان بسوزد
بگذر ز زبان جهان بسوزد ۱

زین سوز که در دلم فتادست
می‌ترسم از آن که جان بسوزد ۲

این سوز که از زمین دل خاست
بیم است که آسمان بسوزد ۳

این آتش تیز را که در جان است
گر نام برم زبان بسوزد ۴

شد تیغ زبان من چنان گرم
از سینه که تا میان بسوزد ۵

مغزم همه سوختست وامروز
وقت است که استخوان بسوزد ۶

گر بر گویم غمی که دارم
عالم همه جاودان بسوزد ۷

صد آه کنم که هر یکی زو
دو کون به یک زمان بسوزد ۸

عطار مگر که خام افتاد
شاید که ز ننگ آن بسوزد ۹