هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از روزی یاد میکند که مانند سرو از خاک سر برآوردند و با دست خالی به افلاک رسیدند. آنها مانند مرغان دلتنگ چمن و غنچههای گل، جامه جان را چاک زدند.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۰۶ - آن روز که چون سرو سر از خاک زدیم
آن روز که چون سرو سر از خاک زدیم
با دست تهی پای بر افلاک زدیم ۱
دیدیم چو دلتنگی مرغان چمن
چون غنچه گل جامه جان چاک زدیم ۲
با دست تهی پای بر افلاک زدیم ۱
دیدیم چو دلتنگی مرغان چمن
چون غنچه گل جامه جان چاک زدیم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۸۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۰۵ - عمری به دهان راستگو مشت زدیم
گوهر بعدی:شماره ۳۰۷ - آن روز که چون سبزه سر از خاک زدیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
