شمارهٔ ۱۵ - قسمتی از قصیده در انتقاد قرارداد وثوق الدوله

داد که دستور دیو خوی ز بیداد
کشور جم را به باد بی هنری داد ۱

داد قراری که بی قراری ملت
زآن به فلک می رسد ز ولوله و داد ۲

کاش یکی بردی این پیام به دستور
کی ز قرار تو داد و عهد تو فریاد ۳

چشم بدت دور وه چه خوب نمودی
خانه ی ما را خراب و خانه ات آباد ۴

کاخ گزرسس که بود سخت چو آهن
باره ی بهمن بود که سخت چون پولاد ۵

سر بسر آن را به زور پای فشاری
دست تو از بن گرفت و کند ز بنیاد ۶

سخت شگفتم ز سست رأی تو کی دون
با غم ملت چه ای ز کرده ی خود شاد ۷

شاد از آنی که داده آتش کینت
آبروی خاک پاک ما همه بر باد ۸

حبس نمودی مرا که گفته ام آن دوست
در بروی دشمن وطن ز چه بگشاد ۹

در عوض حبس گر بری سرم از تیغ
پای تو بوسم به مزد دست مریزاد ۱۰

لیک بگویم که طوق بندگی غیر
گردن آزاد مردمی ننهد راد ۱۱

وین ز اعادی به گوش حلقه بیفکند
وآن ز اجانب به دوش غاشیه بنهاد ۱۲

در مائه بیستم که زنگی افریک
گشته ز زنجیر و بند بندگی آزاد ۱۳

خواجه ما دست بسته پای شکسته
یک سره ما را به قتلگاه فرستاد ۱۴

همتی ای ملت سلاله قارن
غیرتی ای مردم نبیره ی کشواد ۱۵

تا نشود مرز داریوش چو بصره
تا نشود کاخ اردشیر چو بغداد ۱۶