شماره ۳ - تا سازم آشنایت نا آشنا نگارا

تا سازم آشنایت نا آشنا نگارا
بیگانه کردم از خویش یاران آشنا را ۱

با آنکه جز صبا نیست پیکی ز من به کویش
خواهم که ره نباشد در کوی او صبا را ۲

چون من کسی گذارد سر بر خط غلامیش
بیرون چرا نهد کس از حد خویش پارا؟ ۳

از نو چه خواهد آرد کس را به دام عشقش
با عاشقان دیرین کمتر کند جفا را ۴

با جور آن جفاجو چندان نکرده ام خو
کآرم به خاطر از او اندیشه ی وفا را ۵

دردم بلای هجران درمان وصال جانان
دردا که نیست درمان این درد بی دوارا ۶

گفتم که: گویم امشب تنها به او غم دل
بی مدعی نیاید چون یافت مدعا را ۷

از رخ به خلق بنمود آثار صنع معبود
وز خویش کرد خوشنود هم خلق و هم خدا را ۸

اکنون (سحاب) کآنجاره یافتند اغیار
شادم از این که ره نیست در کوی دوست ما را ۹