هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از دردها و رنجهای خود میگوید، از بیتفاوتی دیگران، از دست دادن آرامش و فراق یار. او از هجران و تنهایی مینالد و آرزو میکند که ای کاش میتوانست به دامن مرگ پناه ببرد. در پایان، شاعر به فقر و ترک هوسها اشاره میکند و از آلوده شدن به خاک ابراز ناراحتی میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق، درد و رنج، و اشاره به مرگ است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامناسب باشد. درک کامل این شعر نیاز به بلوغ عاطفی و شناختی دارد.
شماره ۱۹ - در کویش ای رقیب همین درد بس مرا
در کویش ای رقیب همین درد بس مرا
کز چون تو نا کسی نکند فرق کس مرا ۱
نه جور خاری و نه جفای گلی دریغ
زآسایشی که بود به کنج قفس مرا ۲
با پاکدامنان هوس الفتیش نیست
آن به که باز داند از اهل هوس مرا ۳
نزدیک گشته محمل آن ماه نو سفر
کز دل رسد به گوش صدای جرس مرا ۴
آن نور دیده رفت و فراقش زدیده برد
نوری که بود از رخ او منقبس مرا ۵
چون دسترس به دامن او نیست ای اجل
بر دامن تو کاش بود دسترس مرا ۶
گر سوز ناله ام بود این بهر آشیان
گیرم که جمع گشت یکی مشت خس مرا ۷
در کنج فقر ترک هوس کرده و کنون
باشد نه بیم دزدونه خوف عسس مرا ۸
گوید ببال از اینکه به جولانگه (سحاب)
آلوده شد به خاک تو نعل فرس مرا ۹
کز چون تو نا کسی نکند فرق کس مرا ۱
نه جور خاری و نه جفای گلی دریغ
زآسایشی که بود به کنج قفس مرا ۲
با پاکدامنان هوس الفتیش نیست
آن به که باز داند از اهل هوس مرا ۳
نزدیک گشته محمل آن ماه نو سفر
کز دل رسد به گوش صدای جرس مرا ۴
آن نور دیده رفت و فراقش زدیده برد
نوری که بود از رخ او منقبس مرا ۵
چون دسترس به دامن او نیست ای اجل
بر دامن تو کاش بود دسترس مرا ۶
گر سوز ناله ام بود این بهر آشیان
گیرم که جمع گشت یکی مشت خس مرا ۷
در کنج فقر ترک هوس کرده و کنون
باشد نه بیم دزدونه خوف عسس مرا ۸
گوید ببال از اینکه به جولانگه (سحاب)
آلوده شد به خاک تو نعل فرس مرا ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۳۲۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸ - مانند من سگی سر کوی حبیب را
گوهر بعدی:شماره ۲۰ - کاش آنکه بر آمیخت به مهرش گل ما را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
