شماره ۲۷ - گر نخواهم که به فرمان دل آرم جان را

گر نخواهم که به فرمان دل آرم جان را
به که با خویش گذارم دل نافرمان را ۱

شاد از اینم که به او زخم دگر تا نزند
نتواند که بر آرد ز دلم پیکان را ۲

من از این دست که دارم به گریبان پیداست
که جفا جوی کشیده است زمن دامان را ۳

خلقی از فتنه ی چشمش به شکایت بودند
گر نیاموخته بود این نگه پنهان را ۴

در ره عشق دلا لحظه ای آسوده مباش
گو کسی طی نکند این ره بی پایان را ۵

بوسه ای می دهد اما به بها می طلبد
ز (سحاب) آنچه در اول نگهش داد آن را ۶

جور از حد مبر از ناله ام آسوده مدار
گوش دربان شهنشاه قدر دربان را ۷

شه نشان فتحعلی شاه که از رفعت کرد
اولین پله به ایوان نهمین ایوان را ۸