شماره ۳۳ - چه منتی پر و بال شکسته بر سر ما

چه منتی پر و بال شکسته بر سر ما
نهاد بهر رهائی گشود چون پر ما ۱

به هر کس از تر و خشک جهان رسد فیضی
نصیب ما لب خشک است و دیده ی تر ما ۲

هزار جان گرامی به راه او شد خاک
برش چو جلوه کند تحفه ی محقر ما ۳

به بزم عیش چه حاجت به باده و ساغر؟
که هست خون جگر باده دیده ساغر ما ۴

نیافت لذت زخم ترا ولی صد زخم
زداغ حسرت تیرت بود به پیکر ما ۵

برت حکایت یوسف فسانه ایست گزاف
چنانکه قصه ی یعقوب نیز در بر ما ۶

بهشت و دوزخ ما صبح وصل و شام فراق
خرام قامت آشوب روز محشر ما ۷

هزار صیدد گر هم زننگ کرد آزاد
به دام او چو در افتاد صید لاغر ما ۸

به غیر وصف نگارین خطش (سحاب) خطاست
که کلک ما بنگارد خطی به دفتر ما ۹