شماره ۵۱ - چه عجب گر دلم از عشق تو در تاب و تبست؟

چه عجب گر دلم از عشق تو در تاب و تبست؟
هر که در تاب و تبی نیست ازین غم عجب است ۱

نخل آرد رطب اما چو قدت موزون نیست
قد موزون تو سرویست که بارش رطب است ۲

تا چه ملت بگزینیم و چه آئین که پدید
کف موسی زرخ انفاس مسیحش ز لب است ۳

گفتی ام تا بکنی رهسپر ودای شوق
تا مرا قوت رفتار به پای طلب است ۴

یاد روی تو به دل رشحه ابر است و گیاه
غم عشق تو به جان پرتو ماه و قصب است ۵

هر که دید آن رخ چون شب به رخ چون روزت
روز عشاق تو دانست که مانند شب است ۶

گنه دوستی آمد سبب قتل (سحاب)
کس نگوید که جفای تو به من بی سبب است ۷