غزل ۲۴۸ - یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد

یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد
طای طریقت بتافت عقل نگونسار شد ۱

مرغ دلم همچو باد گرد دو عالم بگشت
هرچه نه از عشق بود از همه بیزار شد ۲

بر دل آن کس که تافت یک سر مو زین حدیث
صومعه بتخانه گشت خرقه چو زنار شد ۳

گر تف خورشید عشق یافته‌ای ذره‌شو
زود که خورشید عمر بر سر دیوار شد ۴

ماه رخا هر که دید زلف تو کافر بماند
لیک هر آنکس که دید روی تو دین‌دار شد ۵

دام سر زلف تو باد صبا حلقه کرد
جان خلایق چو مرغ جمله گرفتار شد ۶

یک شکن از زلف تو وقت سحر کشف گشت
جان همه منکران واقف اسرار شد ۷

باز چو زلف تو کرد بلعجبی آشکار
زاهد پشمینه پوش ساکن خمار شد ۸

هر که ز دین گشته بود چون رخ خوب تو دید
پای بدین در نهاد باز به اقرار شد ۹

وانکه مقر گشته بود حجت اسلام را
چون سر زلف تو دید با سر انکار شد ۱۰

روی تو و موی تو کایت دین است و کفر
رهبر عطار گشت ره زن عطار شد ۱۱