غزل ۲۴۹ - در راه تو هر که راهبر شد

در راه تو هر که راهبر شد
هر لحظه به طبع خاک تر شد ۱

هر خاک که ذرهٔ قدم گشت
در عالم عشق تاج سر شد ۲

تا تو نشوی چو ذره ناچیز
نتوانی ازین قفس به در شد ۳

هر کو به وجود ذره آمد
فارغ ز وجود خیر و شر شد ۴

در هستی خود چو ذره گم گشت
ذاتی که ز عشق معتبر شد ۵

ذره ز که پرسد و چه پرسد
زیرا که ز خویش بی‌خبر شد ۶

خورشید ز خویش ذره‌ای دید
وآنگه به دهان شیر در شد ۷

گر ذرهٔ راه نیست خورشید
پیوسته چرا چنین به سر شد ۸

چون ذره کسی که پیشتر رفت
سرگشتهٔ راه بیشتر شد ۹

در عشق چو ذره شو که عشقش
بر آهن و سنگ کارگر شد ۱۰

بنمود نخست پردهٔ زلف
در پرده نشست و پرده در شد ۱۱

درداد ندا که همچو ذره
فانی صفتی که در سفر شد ۱۲

موی سر زلف ماش جاوید
همراهی کرد و راهبر شد ۱۳

عطار چو ذره تا فنا گشت
در دیدهٔ خویش مختصر شد ۱۴